قالب پرشین بلاگ

 

کبوتر ناز من تنها نشسته
دلم براش میسوزه بالش شکسته
به من نگاه میکنه غمگین و خسته
مامان جون مهربون بالشو بسته
کبوتر ناز من خوب میشی فردا
دوباره پر می کشی تو آسمونها

                                                    

     صبح که از خواب پا میشم
اول آفتاب پا میشم
یه کمی ورزش میکنم
تو باغچه نرمش میکنم
صدا میزنم مامان جون
چایی رو بریز تو فنجون
وقتی چایی رو نوشیدم
مامانو بابارو بوسیدم
میرم به کودکستان
خوشحال و شاد و خندان

وقتی زندگیت شده یه زندون

وقتی دلگیری از این و از اون

وقتی روزگار نا روزگاره

وقتی روبروت تنها دیواره

وقتی تنهاییت قد یه دنیاست

وقتی خوشبختی برات یه رویاست

وقتی بودنت درد و تکراره

از در و دیوار برات میباره

تو تنها نیستی یکی باهاته

یکی که برق توی چشاته

نمیشه عقربه ها رو به عقب برگردوند

نمیشه که قصه زندگی رو از سر خوند

زندگی درست مثل یه جاده یک طرفست

یهو میبینی نداری دیگه راه پیش و پس

چشماتو نبند روی زندگی

آخرش باید حرفاتو بگی

نذار روزگار برنده باشه

نذار که سفرت شرمنده باشه

نمیشه برگشت به اول راه

دنیا رنگیه نه سفید و سیاه

وقتی که زخماتو میشماری

وقتی که به هیچکس امید نداری

یکی با تو هست تو تنها نیستی

تنها آدم تو دنیا نیستی

 

 

راز من ...

عشق من.....

از چشم ترم زود مرو...

صد جانم به فدایت ز برم زود مرو

نکنم شکوه که دیر آمدی

در بر من لااقل دیر آمدی

 به سرم زود مرو

 بنشین یک دم واز چشم ترم زودمرو

ای شکسته تو شکستی

 مویه کردی ....

گریه کردی ...

از ته دل غصه خوردی .

 من با هاتم . خاک پاتم .

 تو صداتم تو صداتم من رفیق گریه هاتم

عشق در تو...

 شور در تو..

 بی تو من جایی ندارم...

بی تو فردایی ندارم من باهاتم ...

مثله بارون تو چشاتم

 مثله غصه تو صداتم...

چون پرنده در هواتم

 عشق در تو شور در تو

 بی تو من هیچم

ناشناس

 

  کاش روزی تو بیایی و ببینی که چسان بی تو اندوه به من چیره شده

         و نگاهم به ره است و به امید به در کوفتنت رو به در خیره شده  

         کاش روزی تو بیایی و ببینی که دلم بی تو از خنده و گل بیزار است

         و نگاهم از غروب خورشید تا پگاه سحری بیدار است 

         کاش روزی تو بیایی و ببینی بی تو غرق در غمهایم

         بی کس و سرگردان در میان همه همهمه ها ، آدمکان خسته و تنهایم 

          کاش روزی تو بیایی و ببینی تنها یاد تو درد مرا تسکین است

         و خدا داند و من که صدای قدمت تپش قلب مرا تضمین است

 

In the sky there is nobody asleep. Nobody, nobody.
Nobody is asleep.
The creatures of the moon sniff and prowl about their cabins.
The living iguanas will come and bite the men who do not dream,
and the man who rushes out with his spirit broken will meet on the
street corner
the unbelievable alligator quiet beneath the tender protest of the
stars.

Nobody is asleep on earth. Nobody, nobody.
Nobody is asleep.
In a graveyard far off there is a corpse
who has moaned for three years
because of a dry countryside on his knee;
and that boy they buried this morning cried so much
it was necessary to call out the dogs to keep him quiet.

Life is not a dream. Careful! Careful! Careful!
We fall down the stairs in order to eat the moist earth
or we climb to the knife edge of the snow with the voices of the dead
dahlias.
But forgetfulness does not exist, dreams do not exist;
flesh exists. Kisses tie our mouths
in a thicket of new veins,
and whoever his pain pains will feel that pain forever
and whoever is afraid of death will carry it on his shoulders.

One day
the horses will live in the saloons
and the enraged ants
will throw themselves on the yellow skies that take refuge in the
eyes of cows.

Another day
we will watch the preserved butterflies rise from the dead
and still walking through a country of gray sponges and silent boats
we will watch our ring flash and roses spring from our tongue.
Careful! Be careful! Be careful!
The men who still have marks of the claw and the thunderstorm,
and that boy who cries because he has never heard of the invention
of the bridge,
or that dead man who possesses now only his head and a shoe,
we must carry them to the wall where the iguanas and the snakes
are waiting,
where the bear's teeth are waiting,
where the mummified hand of the boy is waiting,
and the hair of the camel stands on end with a violent blue shudder.

Nobody is sleeping in the sky. Nobody, nobody.
Nobody is sleeping.
If someone does close his eyes,
a whip, boys, a whip!
Let there be a landscape of open eyes
and bitter wounds on fire.
No one is sleeping in this world. No one, no one.
I have said it before.

No one is sleeping.
But if someone grows too much moss on his temples during the
night,
open the stage trapdoors so he can see in the moonlight
the lying goblets, and the poison, and the skull of the theaters

The girl with the pretty face
is out picking olives.
The wind, playboy of towers,
grabs her around the waist.
Four riders passed by
on Andalusian ponies,
with blue and green jackets
and big, dark capes.
"Come to Cordoba, muchacha."
The girl won't listen to them.
Three young bullfighters passed,
slender in the waist,
with jackets the color of oranges
and swords of ancient silver.
"Come to Sevilla, muchacha."
The girl won't listen to them.
When the afternoon had turned
dark brown, with scattered light,
a young man passed by, wearing
roses and myrtle of the moon.
"Come to Granada, inuchacha."
And the girl won't listen to him.
The girl with the pretty face
keeps on picking olives
with the grey arm of the wind
wrapped around her waist.

 

 

No one understood the perfume
of the dark magnolia of your womb.
Nobody knew that you tormented
a hummingbird of love between your teeth.

A thousand Persian little horses fell asleep
in the plaza with moon of your forehead,
while through four nights I embraced
your waist, enemy of the snow.

Between plaster and jasmins, your glance
was a pale branch of seeds.
I sought in my heart to give you
the ivory letters that say "siempre",

"siempre", "siempre" : garden of my agony,
your body elusive always,
that blood of your veins in my mouth,
your mouth already lightless for my death 

Little Viennese Waltz

In Vienna there are ten little girls,
a shoulder for death to cry on,
and a forest of dried pigeons.
There is a fragment of tomorrow
in the museum of winter frost.
There is a thousand-windowed dance hall.

Ay, ay, ay, ay!
Take this close-mouthed waltz.

Little waltz, little waltz, little waltz,
of itself of death, and of brandy
that dips its tail in the sea.

I love you, I love you, I love you,
with the armchair and the book of death,
down the melancholy hallway,
in the iris's darkened garret,

Ay, ay, ay, ay!
Take this broken-waisted waltz.

In Vienna there are four mirrors
in which your mouth and the ehcoes play.
There is a death for piano
that paints little boys blue.
There are beggars on the roof.
There are fresh garlands of tears.

Ay, ay, ay, ay!
Take this waltz that dies in my arms.

Because I love you, I love you, my love,
in the attic where the children play,
dreaming ancient lights of Hungary
through the noise, the balmy afternoon,
seeing sheep and irises of snow
through the dark silence of your forehead

Ay, ay, ay, ay!
Take this " I will always love you" waltz

In Vienna I will dance with you
in a costume with
a river's head.
See how the hyacinths line my banks!
I will leave my mouth between your legs,
my soul in a photographs and lilies,
and in the dark wake of your footsteps,
my love, my love, I will have to leave
violin and grave, the waltzing ribbons 

 

 

الف: اشتیاق برای رسیدن به نهایت آرزوها

ب: بخشش برای تجلی روح و صیقل جسم

پ: پویایی برای پیوستن به خروش حیات

ت: تدبیر برای دیدن افق فرداها

ث: ثبات برای ایستادن در برابر باز دارنده ها

ج: جسارت برای ادامه زیستن

چ: چاره اندیشی برای یافتن راهی در گرداب اشتباه

ح: حق شناسی برای تزكیه نفس

خ: خودداری برای تمرین استقامت

د: دور اندیشی برای تحول تاریخ

‌ذ: ذكر گویی برای اخلاص عمل

ر: رضایت مندی برای احساس شعف

ز: زیركی برای مغتنم شمردن دم ها

ژ: ژرف بینی برای شكافتن عمق درد ها

س: سخاوت برای گشایش كار ها

ش: شایستگی برای لبریز شدن در اوج

ص: صداقت برای بقای دوستی

ض: ضمانت برای پایبندی به عهد

ط: طاقت برای تحمل شكست

ظ: ظرافت برای دیدن حقیقت پوشیده در صدف

ع: عطوفت برای غنچه نشكفته باورها

غ: غیرت برای بقای انسانیت

ف: فداكاری برای قلب های درد مند

ق: قدر شناسی برای گفتن ناگفته های دل

ك: كرامت برای نگاهی از سر عشق

گ: گذشت برای پالایش احساس

ل: لیاقت برای تحقق امید ها

م: محبت برای نگاه معصوم یك كودك

ن: نكته بینی برای دیدن نادیده ها

و: واقع گرایی برای دستیابی به كنه هستی

ه: هدفمندی برای تبلور خواسته ها

ی: یك رنگی برای گریز از تجربه دردهای مشترک

داره بارون میاد کوچه بازم لبریزه احساسه
هنوزم نم نم بارون صدای ما رو میشناسه

همین دیروز بود انگار تو با من تو همین کوچه
میگفتی زندگی وقتی تو با من نیستی پوچه

آهای بارون پائیزی کی گفته تو غم‌انگیزی
تو داری خاطراتم رو تو ذهن کوچه می‌ریزی

داره بارون میاد کوچه بازم لبریزه احساسه
هنوزم نم نم بارون صدای ما رو میشناسه

توی تقویم ما دو تا بهار از غصه می‌سوزه
واسه ما اول پائیز هنوزم عید نوروزه

آهای بارون پائیزی کی گفته تو غم‌انگیزی
تو داری خاطراتم رو تو ذهن کوچه می‌ریزی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

کتاب عشق

 

 

 

 

 

"چرا عشق بوجود آمد تا عاشق بشی و دلشکسته و سرخورده و رنجور بشی ؟"

به نظر من خدا عشق را به وجود نیاورد که انسان ها رنجور شوند

خدا عشق را به وجود آورد تا انسان ها یاد بگیرند فقط به خاطر خودشان زندگی نکنند

یاد بگیرند یار و همدم و مونس باشند

و محبت، آرامش، فداکاری و زندگی را در عشق بیابند

و دلیل اینکه عشق های امروزی باعث رنجش انسان ها شده این است که...

آنچه که انسان ها فکر می کنند عشق است در واقع عشق نیست.

عشق واقعی هیچ گاه انسان را نمی آزارد

بله در عشق های واقعی سختی نیست

در زندگی همیشه سختی هست

اما سختی در عشق های واقعی، با در کنار هم بودن آسان می شود

پس عشق سراسر آرامش است. 

 

 

ادامه مطلب

بیگانه بودن با تو سخت است

 

دنیای عجیبی است

هیچکس نمیتونه بدون یارش در این دنیا طاقت بیاره

 

خداحافظ گل لادن ، تموم عاشقا باختن

ببين هم گريه هام از عشق، چه زندوني برام ساختن

خداحافظ گل پونه ، گل تنهاي بي خونه

لالايي ها ديگه خوابي ، به چشمونم نمي شونه

يكي با چشماي نازش، دل كوچيكمو لرزوند

يكي با دست ناپاكش ، گلاي باغچمو سوزوند

تو اين شب هاي تو در تو ، خداحافظ گل شب بو

هنوز آواز تنهايي ، داره مي باره از هر سو

خداحافظ گل مريم ، گل مظلوم پر دردم

نشد با اين تن زخمي ،  به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو ، به خواب قصه بسپارم

از اين فصل سكوت و شب ، غم بارونو بردارم

نمي دوني چه دلتنگم ، از اين خواب زمستوني

تو كه بيدار بيداري بگو از شب چي مي دوني

تو اين روياي سر دم گم ، خداحافظ گل گندم

تو هم بازيچه اي بودي ، تو دست سرد اين مردم

خداحافظ گل پونه ، كه باروني نمي تونه

طلسم بغضو برداره ، از اين پاييز ديوونه

خداحافظ همين حالا ، همين حالا كه من تنهام

خداحافظ به شرطي كه، بفهمي تر شده چشمام

خداحافظ كمي غمگين، به ياد اون همه ترديد

به ياد آسموني كه منو از چشم تو ميديد

اگه گفتم خداحافظ نه اينكه رفتنت ساده اس

نه اينكه ميشه باور كرد دوباره آخر جاده اس

خداحافظ واسه اينكه ، نبندي دل به رؤيا ها

بدوني بي تو و با تو، همينه رسم اين دنيا

خداحافظ خداحافظ

همين حالا

خداحافظ

 

حس خوب با تو بودن دیگه با من آشنا نیست

شعر خوب از تو خوندن دیگه لالایی من نیست

من همونم که یه روزی واسه چشمات خونه ساختم

واسه بوسیدن دستات همه زندگیمو باختم

توی رود خونه ی قلبت قایق من رفتنی بود

کاش از اول می دونستم قایقم شکستنی بود

واسه درد صد تا عاشق زیر پنجرت می خوندم

توی هر شهری که بودی من مسافرت می موندم

اگه بارونی نباشه واسه ریشه ی درختم

تو نیاز تو می موندم تا بباری روی بختم

قامت خوب و قشنگت شده درمون تب من

سفرت بی انتها بود واسه قصه ی شب من

چیز تازه ای ندارم که به پای تو بریزم

دست خوب مهربونی یاورت باشه عزیزم

گاهی وقتها چقدر ساده عروسک می شویم

نه لبخند می زنیم نه شکایت می کنیم ، فقط احمقانه سکوت می کنیم

 چه مغرورانه اشک ریختیم ، چه مغرورانه سکوت کردیم

 چه مغرورانه التماس کردیم، چه مغرورانه از هم گریختیم...

غرور هدیه ی شیطان بود و عشق هدیه ی خداوند...

هدیه ی شیطان را به هم تقدیم کردیم و هدیه ی خداوند را پنهان کردیم!!!!

خودت می دونی عادت نیست  فقط دوست داشتن محضه

 

    

 

کنارم هستیو بازم بهونه هامو می گیرم

 

 می گم وای چقد سرده،میام دستاتو می گیرم

 

    

 

یه وقت تنها نری جایی که از تنهایی میمیرم 

 

                                     از اینجا تا دم در هم که میری دل شوره می گیرم

 

    

 

فقط تو فکر این عشقم،تو فکر بودن با تو

 

محاله پیش من باشی،برم سرگرم کاری شم

 

    

 

می دونم که یه وقتایی دلت می گیره از کارم

 

روزایی که حواسم نیست بگم خیلی دوست دارم

 

    

 

توام مثله منی انگار از این دلتنگیا داری

 

توام از بس منو می خوای یه جورایی خودازاری

 

خدایا عاشقم کرد و ، کنار من نمی مونه

 

داره دل می کنه میره ، بهم میگه پشیمونه

 

خدایا عاشقم کرد و ، حالا از بودنم سیره

 

دل بی رحم اون حالا ، یه جای دیگه ای گیره

 

خودش با من نمی مونه ، میگه قسمت ما اینه

 

میذاره گردن تقدیر ، گناهش رو نمی بینه

 

چه سال نحسیه امسال، چه روزای بدی دارم

 

آهای تقویم پر پاییز، ازت بیزار بیزارم

 

تو تعبیر کدوم خوابی؟ کدوم کابوس بی پایون؟

 

چقد دل می بری ساده، چقد دل می کنی آسون

 

کدوم مهمون نا

 

خونده ، منو از قلب تو رونده؟

 

نگاتو کی ازم دزدید؟ دل من رو کی سوزونده؟